Aπό την Πόλη έρχομαι…

 …και στην κορφή κανέλλα…

Για το γεγονός ότι μετά από παραμονή τεσσάρων ημερών στην Τουρκία δεν πήρα την “κόκκινη μηλιά” ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Πήρα όμως δύο κιλά σοροπιαστά… μούρλια.

Και στην γείτονα έχουν προεκλογική περίοδο, αλλά τουλάχιστον στην Κωνσταντινούπολη δεν το παίρνεις χαμπάρι, ιδίως αν δεν βλέπεις τα δελτία ειδήσεων. Ίσως επειδή δεν ξέρω πως είναι εις την τουρκικήν τα… ομόλογα.

Εκτενή αναφορά στο οδοιπορικό στην “Ισταμπούλ” θα διαβάσετε οσονούπω στην εφημερίδα. Προς το παρόν έχω να παρατηρήσω ότι στην πανέμορφη “βασίλισσα” του Βοσπόρου υπάρχουν τρία είδη σε αριθμούς παγκοσμίου ρεκόρ.

1ον οι απίστευτοι σχιζοφρενείς ταξιτζήδες
2ον οι έχοντες πλήρη άγνοια ξένων γλωσσών αστυνομικοί και
3ον οι εκατοντάδες ενοχλητικότατοι “κράχτες” των μαγαζιών.

Το περίεργο, έως παρά φύσει είναι ότι μόλις ένας κράχτης αντιληφθεί ότι είσαι Έλλην σε φωνάζει “Γιώργο”, αν και λόγω κουμπαριών θα έπρεπε να χρησιμοποιούν ευρύτερα το “Κώστας”. Ίσως δεν ξεχνούν ότι ο πρώτος καθιερώσας το “τσιφτετέλι της φιλίας” ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Ένα ακόμη συμπέρασμα που ευκόλως κάποιος συνάγει είναι πως όσο σκληρό παζάρι κι αν κάνεις, όσο κι αν μειώσεις την αρχική τιμή ενός προϊόντος, φεύγεις από τον τούρκο έμπορο με το αίσθημα ότι σε έπιασε κορόιδο.

Εντυπωσιακός κι ο απίστευτος εθνικισμός που επικρατεί. Η εξωφρενική σημαιολαγνεία και η στα όρια του γελοίου χρήση των προσωπογραφιών του Κεμάλ Ατατούρκ ακόμη και σε τουαλέττες θυμίζουν καθεστώς Ίντι Αμίν και Εμβέρ Χότζα και όχι ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Γενικώς, μπροστά στους γείτονες, ο Βελόπουλος, ο Λιακόπουλος, ο Καρατζαφέρης, ο Παπ κλπ. φαντάζουν σχεδόν… διεθνιστές.

~ από gaios στο Μαΐου 29, 2007.