Η δημοκρατία σε υποχώρηση

Αντί να επιχαίρουν για την “κατάντια” του ΠΑΣΟΚ, σύσσωμα τα πολιτικά στελέχη, όλων των πολιτικών χώρων θα έπρεπε να παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό του. Όχι για λόγους σαδιστικής ικανοποίησης ή για να επηρρεάσουν κατά το δυνατό προς το συμφέρον τους τις εξελίξεις (βλέπε Κ. Μητσοτάκης), αλλά γιατί:

πρώτον ίσως να βλέπουν σκηνές από τα προσεχώς του δικού τους κόμματος και

δεύτερον γιατί εξ αυτών συνάγονται πολύ δυσάρεστα μεν, χρήσιμα δε, συμπεράσματα για το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Σε αυτό το δεύτερο θα θέλαμε να επικεντρώσουμε, υπογραμμίζοντας δύο εντυπωσιακά φαινόμενα στα οποία δεν δόθηκε η σημασία που τους αξίζει.

1ον: Το γεγονός ότι ακόμη και στον εσωτερικό διάλογο ενός κόμματος και μάλιστα αριστερής προελεύσεως έχει παρεισφρύσει η έννοια της διαπλοκής. Ο Γιώργος Παπανδρέου και κάποιοι υποστηρικτές του υπενόησαν εμμέσως πλην σαφώς ότι κάποια συμφέροντα προσπαθούν -και πάντα προσπαθούσαν- να χειραγωγήσουν το κόμμα προς ίδιον όφελος. Αυτή τη φορά, μάλιστα, όχι επενδύοντας σε κάποιο κόμμα, αλλά παρεμβαίνοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ενός μη κεβρνώντος κόμματος.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι πρόκειται για άλλο ένα “σενάριο συνομωσίας” που χρησιμοποιείται ως εσωκομματικός “μπαμπούλας”. Παρακολουθώντας όμως τα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ εύκολα διαπιστώνει ότι πίσω από τον καπνό υπάρχει φωτιά.

2ον. Τη διαπίστωση ότι η κοινωνία έχει εθιστεί σε μία σκοτεινή εκδοχή της πολιτικής. Να εξηγήσω τι εννοώ. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, οι δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας και αφορούν τον εσωτερικό ανταγωνισμό των επίδοξων ηγετών του ΠΑΣΟΚ παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό εύρημα. Ενώ συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ο ένας υποψήφιος είναι καταλληλότερος και ικανότερος για πρωθυπουργός, παρουσιάζουν τον ίδιο να υπολείπεται σε ειλικρίνεια, αξιοπιστία, ενωτικότητα, δηλαδή σε ηθικά χαρακτηριστικά. Στο παράξενο αυτό φαινόμενο δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα, αφού κάλλιστα η εντύπωση αυτή των ερωτώμενων πολιτών μπορεί να είναι εσφαλμένη ή και κατασκευασμένη. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι πως οι πολίτες συνδέουν τον “καταλληλότερο” για το ανώτατο πολιτικό αξίωμα της χώρας με την ανειλικρίνεια, την αναξιοπιστία, την ανηθικότητα.

Αυτή η ένδειξη εθισμού των πολιτών σε μία τόσο θλιβερή και άδικη εικόνα για τους πολιτικούς, η οποία ενισχύεται από γνωστές τηλεοπτικές “αποκαλυπτικές” εκπομπές κρυφής κάμερας, θα πρέπει να κινητοποιήσει τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων. Πριν φτάσουμε στην επαλήθευση αυτής της εντύπωσης όταν οι μόνοι πλέον που θα φιλοδοξούν να ενταχθούν στον πολιτικό στίβο θα θυμίζουν αυτούς που -πλην εξαιρέσεων- ασχολούνται με τα διοικητικά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα λαμόγια.

~ από gaios στο Οκτωβρίου 15, 2007.