Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς

Ο Φίλιππας ήταν πια μούσκεμα στον ιδρώτα. Γυρνούσε ώρες μέσα στη ζέστη κρατώντας το ένθετο με τις μικρές αγγελίες στο χέρι.
Τζίφος και σήμερα, σκέφτηκε ρουφώντας μια τζούρα απ’ το αφρόγαλα. Φοβερό πράγμα. Σε όποια προσφερόμενη εργασία έφτανε του έλεγαν ότι η θέση είχε δοθεί ένα λεπτό πριν.
Αμ’ η άλλη σύμπτωση; Κάθε φορά που τον απέλυαν (δηλαδή κάθε δύο μήνες ώστε να μην δικαιούται αποζημίωση), ο Αλογοσκούφης ανακοίνωνε μείωση της ανεργίας! Τέτοια αναποδιά.
Ζήτησε άλλα δύο κρύα νερά.
Θυμήθηκε τη χαρά του όταν τελείωνε τη σχολή του: “Χημικός Πετρελαίων” στα ΚΑΤΕΕ Καβάλας”. Αισθανόταν τέτοια υπερηφάνεια που θα νόμιζε κανείς ότι οι 7 αδελφές των πετρελαίων ήταν… συγγενείς του. Αλλά γρήγορα όλα αυτά τα όνειρα γκρεμίστηκαν. Ο Πρίνος καπούτ, η υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο ακόμη αποτελεί θέμα προς διαπραγμάτευση. Ούτε το κατάλαβε πότε από Χημικός Πετρελαίων, έγινε χημικός-μπάρμαν με εξειδίκευση στα “μοχίτος” και τις “μαργαρίτες”.
Αλλά και κει δεν έμεινε πολύ. Όταν ζήτησε από τον ιδιοκτήτη να του κολλήσει ένσημα, εκείνος γελούσε επί ένα τέταρτο.
Μετά επί δεκαετίες πλασιέ, σερβιτόρος, ντελιβεριτζής, πωλητής σε είδη λαϊκής τέχνης στην Σκόπελο, βοηθός σε βενζινάδικο (δικαίωση για το πτυχίο).
Ρούφηξε με το καλαμάκι τις τελευταίες σταγόνες καπουτσίνο.
Μωρέ αν δεν είχε την οικογένεια θα είχε φύγει μετανάστης. Ναι, στη Γερμανία όπως έκαναν οι γονείς του πενήντα χρόνια πριν. «Έτσι συγκλίνουμε με την Ευρώπη» σκέφτηκε υπομειδιώντας ελαφρά.
Αλλά και οικογένεια είχε, και δύο παιδιά και στεγαστικό (γι αυτό δεν ανησυχούσε, ήταν θέμα μηνών να του πάρει το σπίτι η τράπεζα).
«Να σας πληρώσω», ζήτησε από τον καφετζή ο Φίλιππας.
-«Τέσσερα ευρώ», είπε αυτός αμείλικτα.
«Τέσσερα ευρώ» επανέλαβε ο Φίλιππας και έκανε τις πράξεις. Τέσσερα ευρώ επί 340.075 ίσον 1363 παλιές δραχμές. Κάποτε περνούσαμε μία εβδομάδα με τόσα λεφτά, σκέφτηκε και έψαξε τις τσέπες του.
Εκείνη τη στιγμή, σατανική σύμπτωση, ξεκινούσε το μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων με πρώτη είδηση -παλι- την ακρίβεια. Ο αρμόδιος υπουργός ζητούσε από τους καταναλωτές να ξεχωρίσουν οι αμνοί από τα ερίφια…
Ο Φίλιππας, δεν συνήθιζε ούτε να βρίζει, ούτε να κάνει άσεμνες χειρονομίες. Απλώς ψυθίρισε πληρώνοντας τον καφετζή: «Δεν είσαι ούτε εσύ ερίφιο, ούτε εγώ αμνός». Και οι δυό, ως ψηφοφόροι, δεκαετίες τώρα, ψηφίζουμε σαν βόδια…

Advertisements

~ από gaios στο Ιουνίου 29, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: