Η ζωή δεν είναι ταινία… Ελένη μου

Η Ελένη, βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, είχε γίνει μούσκεμα. Είχε να κλάψει τόσο σε ταινία από την εποχή των μελό με πρωταγωνιστές τον Νίκο Ξανθόπουλο και την Μάρθα Βούρτση. Ήταν όμως μια ωραία και συγκινητική ταινία του Χόλιγουντ. «Βγαλμένη απ’ τη ζωή», όπως έλεγε παλιά, που ήταν, ας πούμε, σινεφίλ.

Η πρωταγωνίστρια της ταινίας ήταν μια πλούσια και εκκεντρική σχεδιάστρια μόδας που είχε σαν καπρίτσιο μια φορά την εβδομάδα να πηγαίνει στις φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη και να φλερτάρει με κάποιον όμορφο θαμώνα του μπαρ.
Το έκανε καιρό, χωρίς ποτέ να πει σε κανένα από τα «θύματά» της ούτε το πραγματικό της όνομα, ούτε τι δουλειά έκανε και πολύ περισσότερο ότι ήταν πολύ, μα πολύ πλούσια. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να της φορτώνονται ζητώντας δανεικά ή να την εκβιάζουν ότι θα αποκαλύψουν το μυστικό της βίτσιο.
Ο σκηνοθέτης μάλιστα είχε υπογραμμίσει στο φιλμ ότι η ιδιαιτερότητα αυτή στη ζωή της πρωταγωνίστριας είχε περάσει στη δουλειά της. Έτσι τα πανάκριβα μοντέλα που παρουσίαζε στις εκθέσεις της, μπορεί να ήταν από τα καλύτερα υλικά, αλλά είχαν μια αχλή που παρέπεμπε στα φτωχά κορίτσια που καθόταν στα πεζούλια των πανομοιότυπων διώροφων μονοκατοικιών του Μπρούκλιν. Και είχαν βέβαια και μια πινελιά… προστυχιάς.

Η σχεδιάστρια όμως, κάποια στιγμή ξέφυγε από το αυστηρά μελετημένο πρόγραμμά της. Σε μια από τις επισκέψεις της στα καταγώγια της Νέας Υόρκης πλεύρισε έναν όμορφο νεαρό, ο οποίος όμως έδειξε παντελή αδιαφορία για την απόπειρα της πανέμορφης σχεδιάστριας να τον «ψωνίσει». Με χίλια βάσανα κατάφερε να πιάσει τουλάχιστον κουβέντα μαζί του, ώστε να μάθει ότι ήταν ένας καλλιτέχνης φωτογράφος, που μια στο τόσο πουλούσε καμιά φωτογραφία σε κάποιο περιοδικό ποικίλης ύλης.

Για πρώτη φορά στη ζωή της την είχαν απορρίψει. Και για πρώτη φορά επιδίωξε να ξανασυναντήσει τον ίδιο άντρα. Στο τρίτο ραντεβού τον είχε ερωτευτεί και ευτυχώς γι αυτήν το αίσθμα ήταν αμοιβαίο. Ακολούθησε μία περίοδος ευτυχίας, η σχεδιάστρια τον προσέλαβε ως φωτογράφο στις επιδείξεις μόδας που οργάνωνε και όλα ήταν μέλι γάλα. Η ταινία όμως δεν είχε τόσο μπανάλ happy end. Κάποια μέρα και υπό την επίρρεια του επαγγελματικού άγχους διαφώνησαν για κάποιο μανεκέν που η σχεδιάστρια νόμιζε ότι τη φλέρταρε ο φωτογράφος και η παρεξήγησε οδήγησε σε ένα μοιραίο καυγά.
«Σε πήρα από τα καταγώγια και σε έκανα άνθρωπο» του πέταξε, κι αυτός πήρε τις φωτογραφικές μηχανές και έφυγε μακριά από το στούντιο και τη ζωή της. Η ερωτευμένη σχεδιθάστρια μετάνοιωσε αλλά ήταν αργά. Ο φωτογράφος είχε εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει διεύθυνση.

Με την αναψηλάφιση των σκηνών αυτών της ταινίας στο μυαλό της, η Ελένη έφτασε μουσκεμένη στο σπίτι. Μπαίνοντας στο λίβινγκ ρουμ είδε τον άντρα της τον Νώντα, καθισμένο μπροστά στην τηλεόραση. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα απ’ το κλάμα.
– Κι εσύ κλαις; τον ρώτησε χαμογελώντας και με την εντύπωση ότι κατά σατανική σύμπτωση θα είδε κι αυτός κάποια συγκινητική ταινία.
– Όχι, με απέλυσαν από τη δουλειά, της απάντησε.

Advertisements

~ από gaios στο Νοέμβριος 30, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: