H ιστορία ενός ιδεολόγου μπάτσου

Ο Γιάννης Κ. τα έχει καταφέρει. Μετά από προσπάθειες χρόνων, συστηματική μελέτη, εξαντλητική γυμναστική και προπονήσεις στα όρια του πρωταθλητισμού, είχε πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής του. Είχε γίνει αστυνομικός.

Δεν ήταν η σιγουριά του δημοσίου, ούτε οι αποδοχές. Δεν ήταν καν η εξουσία που τον ερέθιζε από μικρό να ενταχθεί στο σώμα. Τα είδωλά του ήταν οι ντετέκτιβ στις αμερικανικές κυρίως αστυνομικές ταινίες. Εκείνοι που με ένα τόσο δα στοιχείο (ένα κουτί σπίρτα, μια τρίχα, ένα αποτύπωμα, ή μια κηλίδα αίμα) εξιχνίαζαν κάποιο στυγερό έγκλημα οδηγώντας τον ένοχο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Εκείνοι που με αυτοθυσία αντιμετώπιζαν τους παράνομους, αρνούμενοι να υποταχθούν στους πειρασμούς που είχαν βουτήξει πολλούς συναδέλφους τους αστυνομικούς στη διαφθορά. Είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στους αστυνομικούς -των ταινιών πάντοτε- που δεν ακολουθούσαν κατά γράμμα τις εντολές των ανωτέρων τους, που δεν ενεργούσαν, όπως λένε, by the book. Είχε δει αμέτρητες φορές όλη τη σειρά περιπετειών του «Dirty Harry» με τον σκληρό Κλιντ Ίστγουντ, αν και ο ίδιος για βιολογικούς λόγους έκλινε προς τους όχι τόσο σκληρούς αλλά παθιασμένους αστυνομικούς, όπως ήταν ο Αλ Πατσίνο στο Σέρπικο. Εξάλλου, αυτό το παρατσούκλι του είχαν κολλήσει στη σχολή, στην οποία ήταν τυπικός μέχρι παρεξηγήσεως.

Ο Γιάννης Κ. δεν βρισκόταν εκτός πραγματικότητος. Διέκρινε καθαρά τις δυσλειτουργίες στο σώμα, την ανικανότητα των ανωτέρων του, τη διαφθορά που είχε εισχωρήσει ακόμα και στα ανώτερα κλιμάκια, την πολιτική εξάρτηση της κεφαλής του σώματος. Όλα αυτά όμως, αντί να τον αποθαρρύνουν, αποτελούσαν μια περαιτέρω πρόκληση για τον ίδιο. Ήθελε να διακριθεί συγκρουόμενος ακόμα και μόνος του με το οργανωμένο έγκλημα που τα τελευταία χρόνια είχε γιγαντωθεί και είχε εκσυγχρονίσει της μεθόδους του.

Σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Η πρώτη του στο σώμα. Φόρεσε την στολή που του πήγαινε κουτί, φόρεσε το πηλίκιο, τακτοποίησε τη ζώνη με το τέλεια γυαλισμένο 38άρι, έβαλε τα άψογα γυαλισμένα παπούτσια του και ξεκίνησε για το αστυνομικό τμήμα.
Φτάνοντας προσπέρασε χαμογελαστός τους συναδέλφους που του ευχόταν «σιδεροκέφαλος» και έφτασε στο γραφείο του διοικητή για να αναλάβει την πρώτη του αποστολή.
-Πού θα πάω κ. διοικητά, ρώτησε με τρεμάμενη από την έκσταση φωνή.
Ο διοικητής, χαμένος σε ένα βουνό φακέλους, κοίταξε ένα χαρτί με το πρόγραμμα που είχε επάνω του το κυκλικό αποτύπωμα από τα κατακάθια ενός ελληνικού καφέ και του απάντησε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
-Στην Τούμπα. Έχει ντέρμπι.

Advertisements

~ από gaios στο Φεβρουαρίου 8, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: